Owca kamieniecka

Posted by Michal   No Comments »

Prace hodowlane nad wytworzeniem polskiej owcy długowełnistej odmiany kamienieckiej zapoczątkował w 1954 r. prof. Stanisław Jełowicki w stadach Państwowego Ośrodka Hodowli Zarodowej Susz. Z prymitywnego materiału żeńskiego ówczesnej owcy pomorskiej, przy użyciu tryków rasy texel lub leine oraz kent, a następnie poprzez kojarzenie mieszańców, wytworzono owcę długowełnistą o wysokich walorach produkcyjnych, odporną na warunki środowiskowe, doskonale wykorzystującą pasze. Jest to owca użytkowana w kierunku wełnisto-mięsnym i wełnisto-plennym. Uwzględniając fakt, że wszystkie stada owiec długowełnistych na terenie północno-wschodniej Polski powstały przy użyciu tryków tej odmiany, a wiele nowych stad utworzono z wyselekcjonowanego materiału żeńskiego, uznano Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w Suszu za kolebkę owcy kamienieckiej.
Równolegle do prac w Suszu nad wytworzeniem stad owiec tej odmiany pracował w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Pozorty, a następnie także w RZD Zajączki oraz PGR Rutkowice prof. Aleksander Martyniak, a od lat siedemdziesiątych także młodsi selekcjonerzy. Ostatecznie w 1972 roku prof. S. Jełowicki podał opis wytworzenia i nazwę “odmiana kamieniecka polskiej owcy długowełnistej” oraz jej charakterystykę.
Do 1991 r., zgodnie z regulaminem prowadzenia ksiąg owiec zarodowych (CSHZ w Warszawie, 1977), dla polskiej owcy długowełnistej odmiany kamienieckiej prowadzono centra hodowlane: wełnisto-mięsne (OHZ Susz) oraz wełnisto-plenne (SK Plękity i RZD Bałcyny – ZD Zajączki).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *